دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۰۸

افند کلیمیرا از زحمت ما چونی — ای جان صفا چونی وی کان وفا چونی

ای فخر خردمندان وی بی‌تو جهان زندان — وی عاشق بی‌دل را درمان و دوا چونی

مه گوش همی‌خارد صد سجده همی‌آرد — می‌گوید حسنت را کی خوب لقا چونی

باری من بیچاره گشتم ز خود آواره — زان روز که پرسیدی گفتی تو مرا چونی

ماییم و هوای تو دو چشم سقای تو — ای آب حیات ما زین آب و هوا چونی

تلخ است فراق تو دوری ز وثاق تو — ای آنک مبادا کس دور از تو جدا چونی

زد طال بقای تو هر ذره که خورشیدی — ای نیر اعظم تو زین طال بقا چونی

ای آینه مانده در دست دو سه زنگی — وی یوسف افتاده با اهل عما چونی

ای دلدل آن میدان چونی تو در این زندان — وی بلبل آن بستان با ناشنوا چونی

ای آدم خوکرده با جنت و با حورا — افتاده در این غربت با رنج و عنا چونی

ای آنک نمی‌گنجی در شش جهت عالم — با این همگی زفتی در زیر قبا چونی

مصباح و زجاجی تو پیش دو سه نابینا — از عربده کوران وز زخم عصا چونی

پیغام و سلام ما ای باد بگو با دل — با این همه بی‌برگی داوودنوا چونی

بس کردم من اما برگو تو تمامش را — کای تشنه پرخواره با جام خدا چونی