دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۱۳

ای شادی آن روزی کز راه تو بازآیی — در روزن جان تابی چون ماه ز بالایی

زان ماه پرافزایش آن فارغ از آرایش — این فرش زمینی را چون عرش بیارایی

بس عاقل پابسته کز خویش شود رسته — بس جان که ز سر گیرد قانون شکرخایی

زین منزل شش گوشه بی‌مرکب و بی‌توشه — بس قافله ره یابد در عالم بی‌جایی

روشن کن جان من تا گوید جان با تن — کامروز مرا بنگر ای خواجه فردایی

تو آبی و من جویم جز وصل تو کی جویم — رونق نبود جو را چون آب بنگشایی

ای شاد تو از پیشی یعنی ز همه بیشی — والله که چو با خویشی از خویش نیاسایی

در جستن دل بودم بر راه خودش دیدم — افتاده در این سودا چون مردم صفرایی

شمس الحق تبریزی پالود مرا هجرت — جز عشق نبینی گر صد بار بپالایی