دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۱۴

ما می‌نرویم ای جان زین خانه دگر جایی — یا رب چه خوش است این جا هر لحظه تماشایی

هر گوشه یکی باغی هر کنج یکی لاغی — بی‌ولوله زاغی بی‌گرگ جگرخایی

افکند خبر دشمن در شهر اراجیفی — کو عزم سفر دارد از بیم تقاضایی

از رشک همی‌گوید والله که دروغ است آن — بی‌جان کی رود جایی بی‌سر کی نهد پایی

من زیر فلک چون او ماهی ز کجا یابم — او هر طرفی یابد شوریده و شیدایی

مه گرد درت گردد زیرا که کجا یابد — چو چشم تو خماری چون روی تو صحرایی

این عشق اگر چه او پاک است ز هر صورت — در عشق پدید آید هر یوسف زیبایی

بی‌عشق نه یوسف را اخوان چو سگی دیدند — وز عشق پدر دیدش زیبا و مطرایی

گر نام سفر گویم بشکن تو دهانم را — دوزخ کی رود آخر از جنت مأوایی

من بی‌سر و پا گشتم خوش غرقه این دریا — بی‌پای همی‌گردم چون کشتی دریایی

از در اگرم رانی آیم ز ره روزن — چون ذره به زیر آیم در رقص ز بالایی

چون ذره رسن سازم از نور و رسن بازم — در روزن این خانه در گردش سودایی

بنشین که در این مجلس لاغر نشود عیسی — برگو که در این دولت تیره نشود رایی

بربند دهان برگو در گنبد سر خود — تا ناله در آن گنبد یابی تو مثنایی

شمس الحق تبریزی از لطف صفات خود — از حرف همی‌گردد این نکته مصفایی