دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۱۶

من نیت آن کردم تا باشم سودایی — نیت ز کجا گنجد اندر دل شیدایی

مجنونی من گشته سرمایه صد عاقل — وین تلخی من گشته دریای شکرخایی

زیر شجر طوبی دیدم صنمی خوبی — بس فتنه و آشوبی افکنده ز زیبایی

از من دو جهان شیدا وز من همه سر پیدا — فارغ ز شب و فردا چون باشم فردایی

می‌گفت کرایم من وقتی که برآیم من — جان که فزایم من؟ گفتم دلم افزایی

دریای معانی بین بی‌قیمت و بی‌کابین — تبریز ز شمس الدین بی‌صورت دریایی