دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۲۴

برخیز که جان است و جهان است و جوانی — خورشید برآمد بنگر نورفشانی

آن حسن که در خواب همی‌جست زلیخا — ای یوسف ایام به صد ره به از آنی

برخیز که آویخت ترازوی قیامت — برسنج ببین که سبکی یا تو گرانی

هر سوی نشانی است ز مخلوق به خالق — قانع نشود عاشق بی‌دل به نشانی

هر لحظه ز گردون برسد بانگ که ای گاو — ما راه سعادت بنمودیم تو دانی

برخیز و بیا دبدبه عمر ابد بین — تا بازرهی زود از این عالم فانی

او عمر عزیزی است از او چاره نداری — او جان جهان آمد و تو نقش جهانی

بر صورت سنگین بزند روح پذیرد — حیف است کز این روح تو محروم بمانی

او کان عقیق آمد و سرمایه کان‌ها — در کان عقیق آی چه دربند دکانی