دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۲۵

گر علم خرابات تو را همنفسستی — این علم و هنر پیش تو باد و هوسستی

ور طایر غیبی به تو بر سایه فکندی — سیمرغ جهان در نظر تو مگسستی

گر کوکبه شاه حقیقت بنمودی — این کوس سلاطین بر تو چون جرسستی

گر صبح سعادت به تو اقبال نمودی — کی دامن و ریش تو به دست عسسستی

گر پیش روان بر تو عنایت فکنندی — فکری که به پیش دل توست آن سپسستی

معکوس شنو گر نبدی گوش دل تو — از دفتر عشاق یکی حرف بسستی

گوید همه مردند یکی بازنیامد — بازآمده دیدی اگر آن گیج کسستی

لرزان لهب جان تو از صرصر مرگ است — لرزان نبدی گر ز بقا مقتبسستی

همراه خسان گر نبدی طبع خسیست — در حلق تو این شربت فانی چو خسستی

طفل خرد تو به تبارک برسیدی — در مکتب شادی ز کجا در عبسستی

خاموش که این‌ها همه موقوف به وقت است — گر وقت بدی داعیه فریادرسستی