دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۵

راحٌ بِفیها وَ الرَّوحُ فیها — کَم أشتَهیها قُم فَاْسقِنیها

این راز یارست این ناز یارست — آواز یارست قم فاسقنیها

أدرَکتُ ثاری قَبَّلتُ جاری — فَاْزدادَ ناری قم فاسقنیها

لب بوسه بر شد جفت شکر شد — خود تشنه‌تر شد قم فاسقنیها

اللهُ واقی وَ السَّعدُ ساقی — نِعمَ التَّلاقی قم فاسقنیها

هر چند یارم گیرد کنارم — من بی‌قرارم قم فاسقنیها

ساقی مُواسی یَسخوا بِکاسی — یَحلِف بِراسی قم فاسقنیها

در گوش من باد خوش مژده‌ای داد — زان سرو آزاد قم فاسقنیها

کَأساً اُداری عَقلُ السُّکاری — مِنهُم تَواری قم فاسقنیها

می‌گفت من خوش وی گفت می‌چش — ما در کشاکش قم فاسقنیها