دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۴۳

ای شاه تو ترکی عجمی وار چرایی — تو جان و جهانی تو و بیمار چرایی

گلزار چو رنگ از صدقات تو ببردند — گلزار بده زان رخ و پرخار چرایی

الحق تو نگفتی و دم باده او گفت — ای خواجه منصور تو بر دار چرایی

در غار فتم چون دل و دلدار حریفند — دلدار چو شد ای دل در غار چرایی

آن شاه نشد لیک پی چشم بد این گو — گر شاه بشد مخزن اسرار چرایی

گر بیخ دلت نیست در آن آب حیاتش — ای باغ چنین تازه و پربار چرایی

گر راه نبرده‌ست دلت جانب گلزار — خوش بو و شکرخنده و دلدار چرایی

گر دیو زند طعنه که خود نیست سلیمان — ای دیو اگر نیست تو در کار چرایی

بر چشمه دل گر نه پری خانه حسن است — ای جان سراسیمه پری دار چرایی

ای مریم جان گر تو نه‌ای حامل عیسی — زان زلف چلیپا پی زنار چرایی

گر از می شمس الحق تبریز نه مستی — پس معتکف خانه خمار چرایی