دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۴۵

بخوردم از کف دلبر شرابی — شدم معمور و در صورت خرابی

گزیدم آتش پنهان پنهان — کز او اندر رخم پیداست تابی

هزاران نکته در عالم بگفتم — ز عشق و هیچ نشنیدم جوابی

گهی سوزد دلم گه خام گردد — به مانند دلم نبود کبابی

مرا آن مه یکی شکلی نموده‌ست — که سیصد مه نبیند آن به خوابی

منم غرقه به بحر انگبینی — که زنبور از کفش یابد لعابی

بهشت اندر رهش کمتر حجابی — خرد پیش مهش کمتر سحابی

جهان را جمله آب صاف می‌بین — که ماهی می‌درخشد اندر آبی

اگر با شمس تبریزی نشینی — از آن مه بر تو تابد ماهتابی