دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۴۶

چه باشد گر چو عقل و جان نخسبی — برآری کار محتاجان نخسبی

تو نور خاطر این شب روانی — برای خاطر ایشان نخسبی

شبی بر گرد محبوسان گردون — بگردی ای مه تابان نخسبی

جهان کشتی و تو نوح زمانی — نگاهش داری از طوفان نخسبی

شب قدری که دادی وعده آن روز — دراندیشی از آن پیمان نخسبی

مخسب ای جان که خفتن آن ندارد — چه باشد چون تو داری آن نخسبی

توی شه پیل و پیش آهنگ پیلان — چو کردی یاد هندستان نخسبی

تو نپسندی ز داد و رحمت خویش — که بستان را کنی زندان نخسبی

اگر خسبی نخسبد جز که چشمت — توی آن نور جاویدان نخسبی

خمش کردم نگویم تا تو گویی — سخن گویان سخن گویان نخسبی

چو روی شمس تبریزی بدیدی — سزد کز عشق آن سلطان نخسبی