دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۴۷

دلا چون واقف اسرار گشتی — ز جمله کارها بی‌کار گشتی

همان سودایی و دیوانه می‌باش — چرا عاقل شدی هشیار گشتی

تفکر از برای برد باشد — تو سرتاسر همه ایثار گشتی

همان ترتیب مجنون را نگه دار — که از ترتیب‌ها بیزار گشتی

چو تو مستور و عاقل خواستی شد — چرا سرمست در بازار گشتی

نشستن گوشه ای سودت ندارد — چو با رندان این ره یار گشتی

به صحرا رو بدان صحرا که بودی — در این ویرانه‌ها بسیار گشتی

خراباتی است در همسایه تو — که از بوهای می خمار گشتی

بگیر این بو و می‌رو تا خرابات — که همچون بو سبک رفتار گشتی

به کوه قاف رو مانند سیمرغ — چه یار جغد و بوتیمار گشتی

برو در بیشه معنی چو شیران — چه یار روبه و کفتار گشتی

مرو بر بوی پیراهان یوسف — که چون یعقوب ماتم دار گشتی