دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۶

هَیَّج نومی و نفی ریح علی الغور هفا — اذکرنی و امضه طیب زمان سلفا

یا رشا الحاظه صیرن روحی هدفا — یا قمرا الفاظه اورثن قلبی شرفا

شوقَنی ذوقَنی ادرِکنی اضحِکنی — افقِرنی اشکِرنی صاحب جود و علا

اذا حدا طیبنی و ان بدا غیبنی — و ان نای شیبنی لا زال یوم الملتقی

اکرم بحبی سامیا اضحی لصید رامیا — حتی رمی باسهم فیهن سقمی و شفا

یا قمر الطوارق تاجا علی المفارق — لاح من المشارق بدل لیلتی ضحی

لاح مفاز حسن یفتح عنها الوسن — یا ثَقَتی لا تَهِنوا وَاعتَجِلوا مُغتَنِما

یا نَظَری صل لما غمضت عنه النظرا — اغضبه فاستترا عاد الی ما لا یری

کُن دنفا مُقتَرِبا مُمتَثِلا مُضطَرِبا — مُنتَقِلا مُغتَرِبا مثل شهاب فی السما

یا مَن یری و لا یری زال عن العین الکری — قلبی عشیق للسری فَانتَهِضوا لماورا