دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۴۹

منم فانی و غرقه در ثبوتی — به دریاهای حی لایموتی

مگر من یوسفم در قعر چاهی — مگر من یونسم در بطن حوتی

وجود ظاهرم تا چند بینی — که اطلس‌هاست اندر برگ توتی

فقیرم من ولیکن نی فقیری — که گردد در به در در عشق لوتی

ز بهر قهر جان لوت خوارم — بمالیده چو جلادان بروتی

به غیر عشق شمس الدین تبریز — نیرزد پیش بنده تره توتی