دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۵۱

کریما تو گلی یا جمله قندی — که چون بینی مرا چون گل بخندی

عزیزا تو به بستان آن درختی — که چون دیدم تو را بیخم بکندی

چه کم گردد ز جاهت گر بپرسی — که چونی در فراقم دردمندی

من آنم کز فراقت مستمندم — تو آنی که خلاص مستمندی

در این مطبخ هزاران جان به خرج است — ببین تو ای دل پرخون که چندی

چو حلقه بر درت گرچه مقیمم — چه چاره چون تو بر بام بلندی

بیا ای زلف چوگان حکم داری — که چون گویم در این میدان فکندی

سپند از بهر آن باشد که سوزد — دلا می‌سوز دلبر را سپندی

بیا ای جام عشق شمس تبریز — که درد کهنه را تو سودمندی