دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۵۲

نگارا تو در اندیشه درازی — بیاوردی که با یاران نسازی

نه عاشق بر سر آتش نشیند — مگر که عاشقی باشد مجازی

به من بنگر که بودم پیش از این عشق — ز عالم فارغ اندر بی‌نیازی

قضا آمد بدیدم ماه رویی — گرفتم من سر زلفش به بازی

گناه این بود افتادم به عشقی — چو صد روز قیامت در درازی

ز خونم بوی مشک آید چو ریزد — شهید شرمسارم من ز غازی

نصیحت داد شمس الدین تبریز — که چون معشوق ای عاشق ننازی