دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۵۳

گر این سلطان ما را بنده باشی — همه گریند و تو در خنده باشی

وگر غم پر شود اطراف عالم — تو شاد و خرم و فرخنده باشی

وگر چرخ و زمین از هم بدرد — ورای هر دو جانی زنده باشی

به هفتم چرخ نوبت پنج داری — چو خیمه شش جهت برکنده باشی

همه مشتاق دیدار تو باشند — تو صد پرده فروافکنده باشی

چو اندیشه به جاسوسی اسرار — درون سینه‌ها گردنده باشی

دلا بر چشم خوبان چهره بگشا — که اندیشد که تو شرمنده باشی

بدیشان صدقه می‌ده چون هلالند — تو بدری از کجا گیرنده باشی

اگر خالی شوی از خویش چون نی — چو نی پر از شکر آکنده باشی

برو خرقه گرو کن در خرابات — چو سالوسان چرا در ژنده باشی

به عشق شمس تبریزی بده جان — که تا چون عشق او پاینده باشی