دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۵۶

نه آتش‌های ما را ترجمانی — نه اسرار دل ما را زبانی

برهنه شد ز صد پرده دل و عشق — نشسته دو به دو جانی و جانی

میان هر دو گر جبریل آید — نباشد ز آتشش یک دم امانی

به هر لحظه وصال اندر وصالی — به هر سویی عیان اندر عیانی

ببینی تو چه سلطانان معنی — به گوشه بامشان چون پاسبانی

سرشته وصل یزدان کوه طور است — در آن کان تاب نارد یک زمانی

اگر صد عقل کل بر هم ببندی — نگردد بامشان را نردبانی

نشانی‌های مردان سجده آرد — اگر زان بی‌نشان گویم نشانی

از آن نوری که حرف آن جا نگنجد — تو را این حرف گشته ارمغانی

کمر شد حرف‌ها از شمس تبریز — بیا بربند اگر داری میانی