دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۵۷

دلا تا نازکی و نازنینی — برو که نازنینان را نبینی

در این رنگی دلا تا تو بلنگی — نیایی در چنان تا تو چنینی

در آیینه نبینی روی خوبان — که تا با خوی زشتت همنشینی

تو زیبا شو که این آیینه زیباست — تو بی‌چین شو که آیینه است چینی

مشو پنهان که غیرت در کمین است — همی‌بیند تو را کاندر کمینی

ز خود پنهان شدی سر درکشیدی — ببستی چشم تا خود را نبینی

به لب یاسین همی‌خوانی ولیکن — ز کینه جمله تن دندان چو سینی