دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۵۸

اگر درد مرا درمان فرستی — وگر کشت مرا باران فرستی

وگر آن میر خوبان را به حیلت — ز خانه جانب میدان فرستی

وگر ساقی جان عاشقان را — میان حلقه مستان فرستی

همه ذرات عالم زنده گردد — چو جانم را بر جانان فرستی

وگر لب را به رحمت برگشایی — مفرح سوی بیماران فرستی

به دربان گفته‌ای مگذار ما را — مرا هر دم بر دربان فرستی

منم کشتی در این بحر و نشاید — که بر من باد سرگردان فرستی

همی‌خواهم که کشتیبان تو باشی — اگر بر عاشقان طوفان فرستی

مرا تا کی مها چون ارمغانی — به پیش این و پیش آن فرستی

دل بریان عاشق باده خواهد — تو او را غصه و گریان فرستی

یکی رطلی گران برریز بر وی — از آن رطلی که بر مردان فرستی

دل و جان هر دو را در نامه پیچم — اگر تو نامه پنهان فرستی

تو چون خورشید از مشرق برآیی — جهان بی‌خبر را جان فرستی

چه باشد ای صبا گر این غزل را — به خلوتخانه سلطان فرستی