دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۵۹

کسی کاو را بود در طبع سستی — نخواهد هیچ کس را تندرستی

مده دامن به دستان حسودان — که ایشان می‌کشندت سوی پستی

زیان‌تر خویش را و دیگران را — نباشد چون حسد در جمله هستی

هلا بشکن دل و دام حسودان — وگر نی پشت بخت خود شکستی

از این اخوان چو ببریدی چو یوسف — عزیز مصری و از گرگ رستی

اگر حاسد دو پایت را ببوسد — به باطن می‌زند خنجر دودستی

ندارد مهر مهره او چه گشتی — ندارد دل‌، دل اندر وی چه بستی‌؟

اگر در حصن تقوا راه یابی — ز حاسد وز حسد جاوید رستی

اگر چه شیرگیری، ترک او کن — نه آن شیر است کش گیری به مستی