دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۶۰

چرا ز اندیشه‌ای بیچاره گشتی‌؟ — فرورفتی به خود غمخواره گشتی‌؟

تو را من پاره پاره جمع کردم — چرا از وسوسه صدپاره گشتی‌؟

ز دارالملک عشقم رخت بردی — در این غربت چنین آواره گشتی

زمین را بهر تو گهواره کردم — فسرده تخته گهواره گشتی

روان کردم ز سنگت آب حیوان — به سوی خشک رفتی خاره گشتی

توی فرزند جان کار تو عشق است — چرا رفتی تو و هرکاره گشتی‌؟

از آن خانه که تو صد زخم خوردی — به گرد آن در و درساره گشتی

در آن خانه که صد حلوا چشیدی — نگشتی مطمئن اماره گشتی

خمش کن گفت هشیاریت آرد — نه مست غمزهٔ خماره گشتی