دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۶۱

کجا شد عهد و پیمانی که کردی — کجا شد قول و سوگندی که خوردی

نگفتی چرخ تا گردان بوَد گرد — از این سرگشته هرگز برنگردی

نگفتی تا بود خورشید دلگرم — نکاهد گرم ما را هیچ سردی

نگفتی یک دل و مردانه باشیم — به جان جمله مردان و به مردی

مرا گویی اگر من جور کردم — بدان کردم که پیش از من تو کردی

چرا شاید که با چون من گدایی — چو تو شاهنشهی گیرد نبردی

میان ما و تو سرکنگبین است — ز من سرکه ز تو شکرنوردی

چو من سرکه فروشم پس تو شکر — بیفزا چون به شیرینی تو فردی

منم خاک و چو خاکی باد یابد — تو عذرش نِه‌، مگویش گَرد کردی

نباشد راه را عار از چو من گرد — که زر را عار نبود رنگ زردی

شهاب آتش ما زنده بادا — چو القاب شهاب سهروردی