دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۶۲

دلا رو رو همان خون شو که بودی — بدان صحرا و هامون شو که بودی

در این خاکستر هستی چو غلطی — در آتشدان و کانون شو که بودی

در این چون شد چگونه چند مانی — بدان تصریف بی‌چون شو که بودی

نه گاوی که کشی بیگار گردون — بر آن بالای گردون شو که بودی

در این کاهش چو بیماران دقی — به عمر روزافزون شو که بودی

زبون طب افلاطون چه باشی — فلاطون فلاطون شو که بودی

ایم هو کی اسیرانه چه باشی — همان سلطان و بارون شو که بودی

اگر رویین تنی جسم آفت توست — همان جان فریدون شو که بودی

همان اقبال و دولت بین که دیدی — همان بخت همایون شو که بودی

رها کن نظم کردن درها را — به دریا در مکنون شو که بودی