دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۶۳

مرا چون ناف بر مستی بریدی — ز من چه ساقیا دامن کشیدی

چنین عشقی پدید آری به هر دم — پدیدآرنده چون ناپدیدی

دهل پیدا دهلزن چون است پنهان — زهی قفل و زهی این بی‌کلیدی

جنون طرفه پیدا گشت در جان — جنون را عقل‌ها کرده مریدی

هزاران رنگ پیدا شد از آن خم — منزه از کبودی و سپیدی

دو دیده در عدم دوز و عجب بین — زهی اومیدها در ناامیدی

اگر دریای عمانی سراسر — در آن ابری نگر کز وی چکیدی

در آن دکان تو تخته تخته بودی — اگر خود این زمان عرش مجیدی

در اقلیم عدم ز آحاد بودی — در این ده گرچه مشهور و وحیدی

همان جا رو چنان ز آحاد می‌باش — از آن گلشن چرا بیرون پریدی

بر این سو صد گره بر پایت افتاد — ز فکر وهمی و نکته عمیدی