دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۶۴

از این تنگین قفس جانا پریدی — وزین زندان طراران رهیدی

ز روی آینه گل دور کردی — در آیینه بدیدی آنچ دیدی

خبرها می‌شنیدی زیر و بالا — بر آن بالا ببین آنچ شنیدی

چو آب و گل به آب و گل سپردی — قماش روح بر گردون کشیدی

ز گردش‌های جسمانی بجستی — به گردش‌های روحانی رسیدی

بجستی ز اشکم مادر که دنیاست — سوی بابای عقلانی دویدی

بخور هر دم می شیرینتر از جان — به هر تلخی که بهر ما چشیدی

گزین کن هر چه می‌خواهی و بستان — چو ما را بر همه عالم گزیدی

از این دیگ جهان رفتی چو حلوا — به خوان آن جهان زیرا پزیدی

اگر چه بیضه خالی شد ز مرغت — برون بیضه عالم پریدی

در این عالم نگنجی زین سپس تو — همان سو پر که هر دم در مزیدی

خمش کن رو که قفل تو گشادند — اجل بنمود قفلت را کلیدی