دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۶۶

به تن این جا به باطن در چه کاری — شکاری می‌کنی یا تو شکاری

کز او در آینه ساعت به ساعت — همی‌تابد عجب نقش و نگاری

مثال باز سلطان است هر نقش — شکار است او و می‌جوید شکاری

چه ساکن می‌نماید صورت تو — درون پرده تو بس بی‌قراری

لباست بر لب جوی و تو غرقه — از این غرقه عجب سر چون برآری

حریفت حاضر است آن جا که هستی — ولیکن گر بگوید شرم داری

به هر شیوه که گردد شاخ رقصان — نباشد غایب از باد بهاری

مجه تو سو به سو ای شاخ از این باد — نمی‌دانی کز این باد است یاری

به صد دستان به کار توست این باد — تو را خود نیست خوی حق گزاری

از او یابی به آخر هر مرادی — همو مستی دهد هم هوشیاری

بپرس او کیست شمس الدین تبریز — بجز در عشق او تا سر نخاری