دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۷۱

بر من نیستی یارا کجایی — به هر جایی که هستی جان فزایی

ز خشم من به هر ناکس بسازی — به رغم من به هر آتش درآیی

چو بینی مر مرا نادیده آری — چنین باشد وفا و آشنایی

عزیزی بودم خوارم ز عشقت — در این خواری نگر کبر خدایی

برای تو جدا گردم ز عالم — که تا ناید مرا بوی جدایی

سبک روحا گران کردی تو رو را — که یعنی قصد دارم بی‌وفایی

تو در دل جورها داری همی‌کن — که تا روز قیامت جان مایی

الا ای چرخ زاینده چنین ماه — نزایی و نزایی و نزایی

به کوه قاف شمس الدین تبریز — همایی و همایی و همایی