دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۷۲

دلا در روزه مهمان خدایی — طعام آسمانی را سزایی

در این مه چون در دوزخ ببندی — هزاران در ز جنت برگشایی

نخواهد ماند این یخ زود بفروش — بیاموز از خدا این کدخدایی

برون کن خرقه کان زین چار رقعه‌ست — ترابی آتشی آبی هوایی

برهنه کن تو جزو جان و بنما — ز خرقه گر به کل بیرون نیایی

بیامد جان که عذر عشق خواهد — که عفوم کن که جان عذرهایی

در این مه عذر ما بپذیر ای عشق — خطا کردیم ای ترک خطایی

به خنده گوید او دستت گرفتم — که می‌دانم که بس بی‌دست و پایی

تو را پرهیز فرمودم طبیبم — که تو رنجور این خوف و رجایی

بکن پرهیز تا شربت بسازم — که تا دور ابد باخود نیایی

خمش کردم که شرحش عشق گوید — که گفت او است جان را جان فزایی