دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۷۴

هلا ای آب حیوان از نوایی — همی‌گردان مرا چون آسیایی

چنین می‌کن که تا بادا چنین باد — پریشان دل به جایی من به جایی

نجنبد شاخ و برگی جز به بادی — نپرد برگ که بی‌کهربایی

چو کاهی جز به بادی می‌نجنبد — کجا جنبد جهانی بی‌هوایی

همه اجزای عالم عاشقانند — و هر جزو جهان مست لقایی

ولیک اسرار خود با تو نگویند — نشاید گفت سر جز با سزایی

چراخواران چراشان هم چراخوار — ز کاسه و خوان شیرین کدخدایی

نه موران با سلیمان راز گفتند — نه با داوود می‌زد که صدایی

اگر این آسمان عاشق نبودی — نبودی سینه او را صفایی

وگر خورشید هم عاشق نبودی — نبودی در جمال او ضیایی

زمین و کوه اگر نه عاشق اندی — نرستی از دل هر دو گیاهی

اگر دریا ز عشق آگه نبودی — قراری داشتی آخر به جایی

تو عاشق باش تا عاشق شناسی — وفا کن تا ببینی باوفایی

نپذرفت آسمان بار امانت — که عاشق بود و ترسید از خطایی