دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۷۵

بیاموز از پیمبر کیمیایی — که هر چت حق دهد می‌ده رضایی

همان لحظه در جنت گشاید — چو تو راضی شوی در ابتلایی

رسول غم اگر آید بر تو — کنارش گیر همچون آشنایی

جفایی کز بر معشوق آید — نثارش کن به شادی مرحبایی

که تا آن غم برون آید ز چادر — شکرباری لطیفی دلربایی

به گوشه چادر غم دست درزن — که بس خوب است و کرده‌ست او دغایی

در این کو روسبی باره منم من — کشیده چادر هر خوش لقایی

همه پوشیده چادرهای مکروه — که پنداری که هست او اژدهایی

من جان سیر اژدرها پرستم — تو گر سیری ز جان بشنو صلایی

نبیند غم مرا الا که خندان — نخوانم درد را الا دوایی

مبارکتر ز غم چیزی نباشد — که پاداشش ندارد منتهایی

به نامردی نخواهی یافت چیزی — خمش کردم که تا نجهد خطایی