دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۷۷

سلام علیک ای مقصود هستی — هم از آغاز روز امروز مستی

تویی می، واجب آید باده خوردن — تویی بت، واجب آید بت پرستی

به دوران تو منسوخ است شیشه — بگردان آن سبوهای دودستی

بیا بشنو حدیث پوست کنده — همه مغزم چو در مغزم نشستی

هلا ای یوسف خوبان به مصر آ — ز قعر چه به حبل الله رستی

بگیر ای چرخ پیر چنبری پشت — رسن را سخت کز چنبر بجستی

منم لولی و سرنا خوش نوازم — بده شکر ،نی ام را چون شکستی

به دو بوسه مخا از خشم لب را — تو  ده نان چون دهان‌ها را ببستی

بلی گو نی مگو ای صورت عشق — که سلطان بلی شاه الستی

بلی تو برآردمان به بالا — بلی ما فرود آرد به پستی

خمش کن عشق خود مجنون خویش است — نه لیلی گنجد و نی فاطمستی