دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۸۶

اگر یار مرا از من برآری — من او گشتم بگو با او چه داری

میان ما چو تو مویی نبینی — تو مانی در میان شرمساری

ببین عیب ار چه عاشق گشت رسوا — نباشد عار گر بحری است عاری

بیا ای دست اندر آب کرده — کلوخ خشک خواهی تا برآری

تو خواهی همچو ابر بازگونه — که باران از زمین بر چرخ باری

چو ناخن نیز نگذارد تو را عشق — روا باشد که آن سر را بخاری

قراری یابی آنگه بر لب عشق — چو ساکن گشته‌ای در بی‌قراری

مکن یاد کسی ای جان شیرین — که نشناسد خزان را از بهاری

نداند عطسه را زان لاغ دیگر — نداند شیر از روبه عیاری

بگفتم این  و نک غوطی بخوردم — در آن موج لطیف شهریاری

شدم از کار من از شمس تبریز — بیا در کار گر تو مرد کاری