دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۸۷

صلا ای صوفیان کامروز باری — سماع است و وصال و عیش آری

بکن ای موسی جان خلع نعلین — که اندر گلشن جان نیست خاری

کبوترها سراسر باز گردند — که افتاد این شکاران را شکاری

شود سرهای مستان فارغ از درد — چو در سر کرد خمر بی‌خماری

بخور که ساعتی دیگر نبینی — ز مشرق تا به مغرب هوشیاری

برآور بینی و بوی دگر جوی — که این بینی است آن بو را مهاری