دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۸۸

صلا ای صوفیان کامروز باری — سماع است و شراب و عیش آری

صلا که ساعتی دیگر نیابی — ز مشرق تا به مغرب هوشیاری

چنان در بحر مستی غرق گردند — که دل در عشق خوبی خوش عذاری

از این مستان ننوشی های و هویی — وزین خوبان نبینی گوشواری

در این مستان کجا وهمی رسیدی — گر این مستان ننالند از خماری

به صد عالم نگنجد از جلالت — چنین سلطان و اعظم شهریاری

ولیکن چون غبار انگیخت اسپش — به وهم آمد کر و فر سواری

دهان بربند کاین جا یک نظر نیست — که بشناسد سواری از غباری