دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۸۹

منم غرقه درون جوی باری — نهانم می‌خلد در آب خاری

اگر چه خار را من می‌نبینم — نیم خالی ز زخم خار باری

ندانم تا چه خار است اندر این جوی — که خالی نیست جان از خارخاری

تنم را بین که صورتگر ز سوزن — بر او بنگاشت هر سویی نگاری

چو پیراهن برون افکندم از سر — به دریا درشدم مرغاب واری

که غسل آرم برون آیم به پاکی — به خنده گفت موج بحر کاری

مثال کاسه چوبین بگشتم — بر آن آبی که دارد سهم ناری

نمی‌دانم که آن ساحل کجا شد — که پیدا نیست دریا را کناری

تو شمس الدین تبریز ار ملولی — به هر لحظه چه افروزی شراری