دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۹۱

نگفتم دوش ای زین بخاری — که نتوانی رضا دادن به خواری

در آن جان‌ها که شکر روید از حق — شکر باشد ز هر حسیش جاری

اگر صد خنب سرکه درکشد او — نه تلخی بینی او را نی نزاری

خدایت چون سر مستی نداده‌ست — حذر کن تا سر مستی نخاری

از آن سر چون سر جان را شراب است — همی‌نوشد شراب اختیاری

ز تو خنده همی پنهان کند او — که او خمری است و تو مسکین خماری

چو داد آن خواجه را سرکه فروشی — چه شیرین کرد بر وی سوکواری

گوارش خور از آن رخسار چون ماه — کز آن یابند مردان خوشگواری

درآید در تن تو نور آن ماه — چنان کاندر زمین لطف بهاری

ببخشد مر تو را هم خلعت سبز — رهاند مر تو را از خاکساری

تصورها همه زین بوی برده — برون روژیده از دل چون ذراری

تفضل ایها الساقی و اوفر — و لکن لا براح مستعار

و صبحنا بخمر مستطاب — فان الیمن جما فی ابتکار

و مسینا بخمر من صبوح — و دم و اسلم ایا خیر المداری