دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۹۷

بدید این دل درون دل بهاری — سحرگه دید طرفه مرغزاری

در او آرامگاه جان عاشق — در او بوس و کنار بی‌کناری

که فردوسش غلام آن گلستان — بهشت از سبزه زارش شرمساری

به هر جانب یکی حلقه سماعی — به زیر هر درختی خوش نگاری

اگر پیری درآید همچو کافور — شود گل عارضی مشکین عذاری

چو شیر اسکست جان زنجیرها را — رمید آن سو چو مجنون بی‌قراری

برفتم در پی جان تا کجا شد — در آن رفتن مرا بگشاد کاری

بدیدم طرفه منزل‌های دلکش — ولیک از جان ندیدم من غباری

بگو راز مرا تا بازآید — وگر ناید بیا واپس تو باری

نشانی‌ها بیاور ارمغانی — که تا تن را کنم من دارداری

کیست آن مه خداوند شمس تبریز — خداخلقی عجیبی نامداری