دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۹۹

ندارد مجلس ما بی‌تو نوری — که مجلس بی‌تو باشد همچو گوری

بیایی یا بدان سومان بخوانی — ز فضلت این کرامت نیست دوری

خلایق همچو کشت و تو بهاری — به تو یابد حقایقشان ظهوری

تجلی کن که تا سرمست گردند — کنند اجزای عالم مست شوری

چو دریای عتاب تو بجوشد — برآید موج طوفان از تنوری

چو گردون قبول تو بگردد — شود جمله مصیبت‌ها سروری

خمش بگذار این شیشه گری را — مبادا که زند بر شیشه کوری