دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۰۲

مگیر ای ساقی از مستان کرانی — که کم یابی گرانی بی‌گرانی

بیا ای سرو گلرخ سوی گلشن — که به از سرو نبود سایه بانی

چو نور از ناودان چشم ریزد — یقین بی‌بام نبود ناودانی

عجب آن بام بالای چه خانه‌ست — مبارک جا مبارک خاندانی

که را بود این گمان که بازیابیم — نشانی زین چنین فتنه نشانی

دلی که چون شفق غرقاب خون بود — پر از خورشید شد چون آسمانی

ز حرص این شکم پهلو تهی کن — که تا پهلو زنی با پهلوانی

عجب ننگت نمی‌آید برادر — ز جانی کو بود محتاج نانی

که آب زندگانی گفت ما را — که جز دکان نان داری دکانی