دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۰۳

ز مهجوران نمی‌جویی نشانی — کجا رفت آن وفا و مهربانی

در این خشکی هجران ماهیانند — بیا ای آب بحر زندگانی

برون آب ماهی چند ماند — چه گویم من نمی‌دانم تو دانی

که باشم من که مانم یا نمانم — تو را خواهم که در عالم بمانی

هزاران جان ما و بهتر از ما — فدای تو که جان جان جانی

مرا گویی:« خمش، نی توبه کردی — که بگذاری طریق بی‌زبانی؟!»

به خاک پای تو باخود نبودم — ز مستی و شراب و سرگرانی

به خاموشی به از خنبی نباشم — نمی‌ماند می اندر خم نهانی

شراب عشق جوشانتر شرابی است — که آن یک دم بود، این جاودانی

رخ چون ارغوانش آن کند آن — که صد خم شراب ارغوانی

دگر وصف لبش دارم ولیکن — دهان تو بسوزد گر بخوانی

عجب مرغابی آمد جان عاشق — که آرد آب ز آتش ارمغانی

ز آتش یافت تشنه ذوق آبش — کند آتش به آبش نردبانی