دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۰۵

مرا هر لحظه منزل آسمانی — تو را هر دم خیالی و گمانی

تو گویی کو طمع کرده‌ست در من — جهانی زین خیال اندر زیانی

بر آن چشم دروغت طمع کردم — که چون دوزخ نمودستت جنانی

بر آن عقل خسیست طمع کردم — که جان دادی برای خاکدانی

چه نور افزاید از برق آفتابی — چه بربندد ز ویرانی جهانی

ز یک قطره چه خواهد خورد بحری — ز یک حبه چه دزدد گنج و کانی

چه رونق یا چه آرایش فزاید — ز پژمرده گیایی گلستانی

به حق نور چشم دلبر من — که روشنتر از این نبود نشانی

به حق آن دو لعل قندبارش — که شرح آن نگنجد در دهانی

که مقصودم گشاد سینه‌ای بود — نه طمع آنک بگشایم دکانی

غرض تا نانی آن جا پخته گردد — نه آنک درربایم از تو نانی

ز بهمان و فلان تو فارغ آیند — طمع آن نی که گویندم فلانی