دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۰۶

چه دلشادم به دلدار خدایی — خدایا تو نگهدار از جدایی

بیا ای خواجه بنگر یار ما را — چو از اصحاب و از یاران مایی

بدان شرطی که با ما کژ نبازی — وگر بازی تو با ما برنیایی

دغایانی که با جسم چو پیلند — سوار اسب فرهنگ و کیانی

پیاده گشته و رخ زرد ماندند — ز فرزین بند شاهان بقایی

چه بودی گر بدانستی مهی را — شکسته اختری در بی‌وفایی

وگر مه را نداند ماه ماه است — چگونه مه نه ارضی نی سمایی

که ارضی و سمایی را غروب است — فتد بی‌اختیارش اختفایی

ظهور و اختفای ماه جانی — به دست او است در قدرت نمایی

بسوز ای تن که جان را چون سپندی — به دفع چشم بد چون کیمیایی

که چشم بد به جز بر جسم ناید — به معنی کی رسد چشم هوایی

کناری گیرمش در جامه تن — که جان را زو است هر دم جان فزایی

خیالت هر دمی این جاست با ما — الا ای شمس تبریزی کجایی