دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۰۸

تو هر روزی از آن پشته برآیی — کنی مر تشنه جانان را سقایی

تو هر صبحی جهان را نور بخشی — که جان جان خورشید سمایی

مباد آن روز کز تو بازماند — دو دیده‌ای چراغ و روشنایی

تو دریایی و می‌گویی جهان را — درآ در من بیاموز آشنایی

لب و لنج کفوری را دریدی — بدان دریای امواج عطایی

گشادی چشم و گوش خاکیان را — همه حیران که چون بر می‌گشایی

گلوی جان بسوزید از حلاوت — چنین شیرین چنین حلوا چرایی

اگر چون آسیا گردم شب و روز — ز تو باشد که آب آسیایی

وگر این آسیا جوید سکونت — ز چرخ تو نمی‌یابد رهایی

هر آن سنگی که در چرخش کشیدی — بیابد کان بیابد کیمیایی

به تو جنبد جهان جان جهانی — اگر چه او نداند که کجایی