دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۰۹

دلاراما چنین زیبا چرایی — چنین چست و چنین رعنا چرایی

گرفتم من که جانی و جهانی — چنین جان و جهان آرا چرایی

گرفتم من که الیاسی و خضری — چو آب خضر عمرافزا چرایی

گرفتم من که دنیایی و دینی — چو دنیا مایه سودا چرایی

گرفتم گنج قارونی به خوبی — چو موسی با ید بیضا چرایی

ز رشکت دوست خون دوست ریزد — بدین حد شنگ و سرغوغا چرایی

چو نور تو گرفت از قاف تا قاف — نهان از دیده چون عنقا چرایی

ندارد هیچ حلوا طبع صهبا — تو هم حلوا و هم صهبا چرایی

ز عشق گفت تو با خود بجنگم — که پیش چون ویی گویا چرایی