دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۱۱

بیا ای یار کامروز آن مایی — چو گل باید که با ما خوش برآیی

خدایا چشم بد را دور گردان — خداوندا نگه دار از جدایی

اگر چشم بد من راه من زد — به یک جامی ز خویشم ده رهایی

نهادم دست بر دل تا نپرد — تو دل از سنگ خارا درربایی

نه من مانم نه دل ماند نه عالم — اگر فردا بدین صورت درآیی

بیا ای جان ما را زندگانی — بیا ای چشم ما را روشنایی

به هر جایی ز سودای تو دودی است — کجایی تو کجایی تو کجایی

یکی شاخی ز نور پاک یزدان — که جان جان جمله میوه‌هایی

به لطف از آب حیوان درگذشتی — کند لطفش ز لطف تو گدایی

اگر کفر است اگر اسلام بشنو — تو یا نور خدایی یا خدایی

خمش کن چشم در خورشید درنه — که مستغنی است خورشید از گدایی