دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۱۳

چنان گشتم ز مستی و خرابی — که خاکی را نمی‌دانم ز آبی

در این خانه نمی‌یابم کسی را — تو هشیاری بیا باشد بیابی

همین دانم که مجلس از تو برپاست — نمی‌دانم شرابی یا کبابی

به باطن جان جان جان جانی — به ظاهر آفتاب آفتابی

از آن رو خوش فسونی که مسیحی — از آن رو دیوسوزی که شهابی

مرا خوش خوی کن زیرا شرابی — مرا خوش بوی کن زیرا گلابی

صبایی که بخندانی چمن را — اگر چه تشنگان را تو عذابی

بیا مستان بی‌حد بین به بازار — اگر تو محتسب در احتسابی

چو نان خواهان گهی اندر سؤالی — چو رنجوران گهی اندر جوابی

مثال برق کوته خنده ای تو — از آن محبوس ظلمات سحابی

درآ در مجلس سلطان باقی — ببین گردان جفان کالجوابی

تو خوش لعلی ولیکن زیر کانی — تو بس خوبی ولیکن در نقابی

به سوی شه پری باز سپیدی — وگر پری به گورستان غرابی

جوان بختا بزن دستی و می‌گو — شبابی یا شبابی یا شبابی

مگو با کس سخن ور سخت گیرد — بگو والله اعلم بالصواب