دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۱۵

مرا اندر جگر بنشست خاری — بحمدالله ز باغ او است باری

یکی اقبال زفتی یافت جانم — وگرچه شد تنم در عشق زاری

کناری نیست این اقبال ما را — چو بگرفتم چنین مه در کناری

بگیر این عقل را بر دار او کش — تماشا کن از این پس گیر و داری

چو اندربافت این جانم به عشقش — ز هستم تا نماند پود و تاری

رخ گلنار گر در ره حجاب است — چو گل در جان زنیمش زود ناری

مشو غره به گلزار فنا تو — که او گنده شود روزی سه چاری

جمالی بین که حضرت عاشقستش — بشو بهر چنین جان جان سپاری

خداوندی شمس الدین تبریز — کز او دارد خداوند افتخاری