دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۲

حداء الحادی صباحا بهواکم فاتینا — صدنا عنکم ظباء حسدونا فابینا

و تلاقینا ملاحا فی فناکم خفرات — فتعاشقنا بغنج فسبونا و سبینا

عذل العاذل یوما عن هواکم ناصحیا — ان یخافوا عن هواکم فسمعنا و عصینا

و رایناکم بدورا فی سماوات المعالی — فاستترنا کنجوم بضیاکم و اهتدینا

بدرنا مثل خطیب امنا فی یوم عید — فاصطفینا حول بدر فی صلوه اقتدینا

فدهشنا من جمال یوسف ثم افقنا — فاذا کاسات راح کدماء بیدینا

فبلا فم شربنا و بلا روح سکرنا — فبلا راس فخرنا و بلا رجل سرینا

فبلا انف شممنا و بلا عقل فهمنا — و بلا شدق ضحکنا و بلا عین بکینا

نور الله زمانا حازنا الوصل امانا — و سقی الله مکانا بحبیب التقینا

و شربنا من مدام سکر ذات قوام — فی قعود و قیام فظهرنا و اختفینا

فهززنا غصن مجد فنثرنا تمر وجد — فاذا نحن سکاری فطفقنا و اجتبینا