دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۱۹

مگر تو یوسفان را دلستانی — مگر تو رشک ماه آسمانی

مها از بس عزیزی و لطیفی — غریب این جهان و آن جهانی

روان‌هایی که روز تو شنیدند — به طمع تو گرفته شب روانی

ز شب رفتن ز چالاکی چه آید — چو ذوالعرشت کند می پاسبانی

منم آن کز دم عیسی بمردم — مرا کشته‌ست آب زندگانی

چنین مرگی که مردم زنده گردم — گرت بینم ایا فخر الزمانی

دلم از هجر تو خون گشت لیکن — از آن خون رست صورت‌های جانی

ز درد تو رواق صاف جوشید — ز درد خم‌های خسروانی

خداوندی است شمس الدین تبریز — که او را نیست در آفاق ثانی

برید آفرینش در دو عالم — نیاورده‌ست چون او ارمغانی

هزاران جان نثار جان او باد — که تا گردند جان‌ها جاودانی

دریغا لفظ‌ها بودی نوآیین — کز این الفاظ ناقص شد معانی