دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۲۲

به کوی دل فرورفتم زمانی — همی‌جستم ز حال دل نشانی

که تا چون است احوال دل من — که از وی در فغان دیدم جهانی

ز گفتار حکیمان بازجستم — به هر وادی و شهری داستانی

همه از دست دل فریاد کردند — فتادم زین حدیث اندر گمانی

ز عقل خود سفر کردم سوی دل — ندیدم هیچ خالی زو مکانی

میان عارف و معروف این دل — همی‌گردد به سان ترجمانی

خداوندان دل دانند دل چیست — چه داند قدر دل هر بی‌روانی

ز درگاه خدا یابی دل و بس — نیابی از فلانی و فلانی

نیابی دل جز از جبار عالم — شهید هر نشان و بی‌نشانی